انتقادات غیر سازنده من از زمین و زمان

Tuesday, September 05, 2006

پایانی بر یک پایان

بالاخره انصراف به انجام رسید
یکی از هزار و یک نفری که در طی نبرد امروزم با هیولای بوروکراسی عهد پارینه سنگی بابت گرفتن امضا برای یکی از هزاران برگه تصفیه حساب به نزدش رفتم صمیمانه لبخندی زد و گفت: به سلامتی پس تمام شد آقای کلولو. انشاءالله فوق لیسانس را هم به زودی بگیری
خنده ای کردم و تشکر خشک و خالی ای تحویلش دادم
آه پسر . این همان چیزی است که انگلیسی ها بهش میگویند: طعنه بی رحمانه
هر چند که مرد بیچاره تنها خواسته بود به آن نکته فراموش شده در نظام اداری ایران عمل کند که ارتباط با ارباب رجوع نام دارد
مجبور شدم برای رهایی از حیات برزخی و رسیدن به نیروانا به بزرگترین دوزخ زندگی ام وارد شوم
آن هم بدون ویرژیل
و پنج ساعت...پنج ساعت لعنتی را تحمل کنم
یقینا اگر جهنمی وجود داشته باشد و قرار باشد به آنجا فرستاده شوم آن را برایم به شکل همین دانشگاه خواهند ساخت
در راهِ رفتن هوای آن بالا برایم زیادی تمیزآمد. به راننده آزانس گفتم: چقدر هوا خوب شده. خنده ای کرد و گفت: اینجا هوا همیشه خوبه. درسته بچه اینجا نیستم اما زیاد سرویس میبرم دانشجو ها رو
ای مردک بی شرف. من یکی از همان دانشجو های این خراب شده بودم و میدانم هر روز خدا چه هوای گندی داشت
فقط خندیدم و گفتم : آخه یکی دو باری که گذرم به اینجا افتاده کوهها اینقدر معلوم نبودند
او هم متذکر شد که احتمالا شب بوده
خندیدم و هنگام پرداخت کرایه تشکر صمیمانه ای کردم
در راه بالا و پایین رفتن از تپه های پای همان کوهها شعر هم گفتم
یک زبان دارم دو دست و پای جفت
میدهم تا زنده هستم کون مفت
یکی از همدوره ای ها را دیدم به همراه دوستش. بدجوری معتاد شده اند و همقسم بودند که کسی را که نمیشناختمش بکشند
دوستش از شکنجه های دوران بازداشتش گفت، احتمالا با اغراق های بسیار. هر چند که جای شلاق ها را بر پشتش دیدم
وقتی رفت آب نیات بگیرد همدوره ای ام مورد جدیدی از خیانت معشوقه سابقم را برایم رو کرد
به این نتیجه رسیدیم که تا حالا فقط با او نخوابیده
یا شاید هم؟
زیاد حالم بد نشد . هرچند خواستم موقع برگشتن در عین خندیدن زار بزنم
رفته بودم به جهنم تا اسطوره بیافرینم. این اتفاق، اسطوره را زیادی تراژیک کرد
یک نفر آن بالا بهم گفت: مطمئنی؟ فقط 10 واحد دیگر تا فوق دیپلم
گفتم: نه . حتی یک واحد هم نه
و به آن پایینی گفتم: بدتر از این تصمیمات را هم گرفتم و پشیمان نشدم
پشیمانی در خون من نیست
و اضافه کردم : نقص بزرگی است مگر نه؟
و لبخندی ملیح تحویلش دادم
گفت خیلی ها دوست دارند بیایند جای تو
پوزخندی زدم: اما هیچ کدام از آن خیلی ها من نیستند
اینها را که میگفتم پاهایم بدجوری خسته بودند
آن پری مهربان آبی هم آنجا بود. آمده بود فوق لیسانس را آغاز کند. حضورش باعث شد ناخودآگاه دستی به دماغم ببرم آن هم بعد از سه سال
چه میخواهید؟
ریز نمرات؟
نه
دیپلم؟
نه
من فقط آن کسی را میخواهم که چهار سال پیش وارد اینجا شد
شبیه من بود...کمی جوان تر...نه خیلی جوان تر
یک بار به روانشناس گفتم: خواهش میکنم احساسات مسخره مذهبی و اخلاقیت رو کنار بگذار و به من جواب بده
او مریض بود؟ اینها خیانت بود؟ یا مریض واقعی منم؟
چشمانش گرد شد: یعنی نبود؟ البته که بود
در لحنش بوی گند مذهب موج میزد
عق زدم
به نحوی باورنکردنی نوستالوژی ها را زیر پا له میکردم و تنها صدای فریاد خفه شان بود که به گوشم میرسید
بانک ملی مرا برد به آبان هشتاد ویک
هیچ چیز عوض نشده انگار به جز خودم
چهار سال پیش تنگی نفسی نبود. تب و لرزی هم
اینها به درک . چهار سال پیش اینقدر له نشده بودم
نه به خودم دلداری میدهم
آن بیرون کسانی هستند که بدون اینکه مرا دیده باشند تحسینم میکنند
نه...فایده ندارد. اگر هم صادقانه باشد اشتباه میکنند
زود میفهمند. خیلی زود
عقده های روانی که خود را پشت سیاست و فلسفه و اخلاق و مذهب قایم میکنند کجا و اندیشیدن حقیقی کجا
اگر به فرض محال ارزشی هم داشته باشد تره ای برای آن خورد نمیکنم
اینگونه اندیشیدن کارکرد یک ذهن سالم نیست
سلامتی ام را به تحسین شک برانگیز بقیه ترجیح میدهم
ترجیح میدادم تحسینشان به خاطر آهنگی که میتوانستم بسازم یا داستانی که میتوانستم بنویسم باشد
اصلا چه فایده؟
کدام این تحسین ها و کدام این اشخاص توانایی راست کردن قامت پیر و خمیده من را دارند؟
چرا جشن نمیگیرم؟
چرا جشن نمیگیرم؟
---
پ.ن: آقا. خواستم نامه ای برایتان بنویسم و بگویم زمان بسیار بدی را برای مردن انتخاب کردید که یادم افتاد دقیقا چهار ماه است که مرده اید و نامه نوشتن بی فایده
شما هم دلتان برای جشن گرفتن تنگ شده بود؟