یادداشتی الهام گرفته از تجربیات شخصی و رمان کیفر آتش الیاس کانتی

نابغه باید از توده ی زنده دور بماند
نابغه به محیط بسته ای احتیاج دارد که در آن از هرکسی که به قواعد زندگی پایبند است خبری نباشد
بازی نابغه با بازی زندگی متفاوت است اما هرکسی این بازی را بلد نیست
و نابغه هم بازی زندگی را نمیداند
بدین سان در صورت ایزوله نبودن محیط، توده نابغه را با قواعدی به بازی میگیرد که ناآشنایی نابغه با آن قواعد وی را حقیقتا نابغه ساخته بود
بدیهی است که نابغه که در این بازی تنهاست و قواعد آن را هم نمیداند، زیر پای توده له خواهد شد
توده نابغه ای نمیبیند، تنها بیگانه ای میبیند که هیچ هنری ندارد و باید لگد کوب شود چون قواعد بازی را به هم میزند
از نظر توده هر چیزی که درک نشود یا هنر است یا جنایت و این تفاوت بستگی به سود رسانی پدیده نامدرک خواهد داشت
و نابغه توده را خوار میداند پس جنایتکار است
---
فرد اگر در جهان بیرونی که او را به توده مرتبط میسازد درک شود یا به عبارت بهتر قواعد بازی زندگی را بیاموزد بحران هویت را پشت سر میگذارد و دیگر در جستجوی فردیت خود به جهان درونی اش راه نمیبرد و بدین سان فردی میشود از همان توده ی زنده
اما اگر اسرار جهان توده ها را حقیر بداند و آن را درک نکند دچار عقده و بحران هویت میشود. فرد دیگر نمیتواند خود را در دیگران باز بیابد پس در جستجوی خود سر به دنیای درون خود میگذارد و ارتباطش را با جهان بیرون میگسلد
اکنون فرد برای پررنگ ساختن مرز هویت نیاز به ایجاد ساختاری جدید و ابداع قواعدی جدید برای زندگی دارد مستقل از جهان توده ها
که این کار مستلزم کشف نبوغی فراتوده ای و فرا انسانی در درون است
بدین سان نابغه ازخود انتظار والایی دارد و بدین سان خود را تحقیر میکند
حال اگر موفق به کشفی شود و بحران هویت را در جهان درونش برطرف سازد نابغه ای آفریده خواهد شد
و اگر نشود برای همیشه خود را حقیر خواهد یافت و بیپناه
---
برای همین نابغه باید ایزوله بماند
توده او را به جنون خواهد رساند
چون او نمیتواند توده را مجاب سازد که به قواعد درونی او بازی کنند
توده جهان درونی وی را نخواهد دید، جهانی که او تنها در آن نابغه است
توده انتظار دارد که نابغه با قواعد آنها بازی کند
و بدین سان نابغه جنایتکار خواهد بود اگر بازی را به هم بزند
و هیچ خواهد بود اگر بازی را واگذار کند