سلامت و فلسفه

واقعیت یک جامعه هیچگاه به صورت ارزش اخلاقی پدیدار نمیشود. ارزش اخلاقی یک آرزو است نه یک داشته

این موضوع همیشه مرا به این نتیجه میرساند که ایرانیان باستان با آن شعار گفتار و پندار و کردار نیک زرتشتشان، انسانهایی دروغگو، بد اندیش و بدکردار بوده اند

چه در غیر این صورت ظهور پیامبری با این سرلوحه بی معنا مینمود

یونان باستان را که نگاه کنیم این موضوع معنی دار تر به نظر میرسد

ارزش اخلاقی اصلی ایشان دوستی و اتحاد بود، در اساطیرشان هم پیمانی و برادری موج میزند آنجا که میبینیم همه ی دولتشهرها متحد با هم تروا را به زانو در می آورند.

اما واقعیت یونان چیزی جز جنگ های داخلی و هرج و مرج و برادرکشی نبود

در حقیقت تا جامعه ای درگیر پلوپونزی ها نباشد نمیتواند تروآ ها را بسراید

---

تنها روم بود که نه پیامبری زایید و نه شاعری و نه فیلسوفی، نه اسطوره ای از دل آن بیرون آمد نه دستگاهی و نه مذهبی

از دل روم تنها مورخ، تنها تاریخ-نه افسانه- بیرون آمد زیرا که روم جامعه ای سالم بود