Let down

خیلی افسرده میشم وقتی به این فکر میکنم که هنوز هیچ ویژگی مثبت و حتی منفی در وجود خودم پیدا نکردم

هیچ خصیصه ی شخصیتی که بتونم خودم رو باهاش وصف کنم

البته به غیر از ویژگی های جسمی

اما بعد که به این فکر میکنم که تو دیگران-از بستگان و دوستان نزدیک گرفته تا افراد دورتر- هم هیچ ویژگی بارزی نمیبینم، این برابری در هیچ بودن یکم تسکینم میده

نهایتا از دو حال خارج نیست. یا اصولا همه آدمها بی بو و بی رنگ و بی مزه و بی خاصیت هستند و من هم جزءشون

یا اینکه اصولا من توانایی تشخیص ویژگی های ممکن رو ندارم

که در اون صورت این احتمال باقی میمونه که خودم هم یک ویژگی هایی داشته باشم

---

با کاوه که صحبت میکردم، گفت این غیرممکنه که تو هیچ ویژگی نداشته باشی. چون همین تضاد ت با اطرافیان و اینکه نمیتونی با بقیه کنار بیای خودش نشون میده یه تفاوتهایی هست

من قبول ندارم

این تضاد ها و ناسازگاری ها بیشتر به ذهنیت برمیگرده تا شخصیت

کافیه یا من یا اونها ذهنیتمون رو تغییر بدیم تا بتونیم در صلح و صفا با هم کنار بیایم

و ذهنیت چیزی است که هر لحظه با سرعتی باورنکردنی تغییرمیکند

برخلاف شخصیت